— Przenosimy proch — odpowiedział jeden.
— Na cóż to, do kroćset! — wrzasnął Długi John. — Jeżeli będziemy się tym bawić, to zmarnujemy poranny przypływ.
— Mój rozkaz! — rzekł krótko kapitan. — Mój drogi, idź, proszę do kuchni; wiara czeka na wieczerzę.
— Według rozkazu, panie kapitanie — odpowiedział kucharz i dotykając czupryny znikł natychmiast w stronie kuchni.
— To porządny człowiek, kapitanie — zauważył doktor.
— Bardzo możliwe — odparł kapitan Smollet, a podbiegając ku marynarzom, którzy przerzucali paki z prochem począł ich łajać.
— Lekko stawiać, ostrożnie... ludzie!
Wtem spostrzegłszy, że stoję bezczynnie i przyglądam się długiej mosiężnej śmigownicy31, znajdującej się na środku okrętu, huknął na mnie:
— Hej, chłopcze, precz od tego! Ruszaj do kucharza i pomagaj mu w pracy.
Gdy przebiegałem, słyszałem, jak mówił głośno do doktora: