— Otóż — mówił dalej koń — pośród twej Wyjącej Pustyni jest stworzenie (również wyjące), które ma długą szyję i długie nogi, a od poniedziałku rano nie wykonało ani odrobiny pracy. Nie chce wcale biegać.
— Fiu! — zawołał dżin, gwiżdżąc. — Na całe złoto Arabii34, to wielbłąd! Cóż on powiada?
— Powiada: grrrb! — odezwał się pies. — I nie chce wcale dźwigać.
— A czy jeszcze coś powiada?
— Tylko: grrrb! I nie chce chodzić w pługu35 — odezwał się wół.
— Doskonale — rzekł dżin. — Poczekajcie nieco cierpliwie, a ja go zgarbię.
Dżin, zawinąwszy się w swój płaszcz ochraniający od kurzu, udał się w podróż napowietrzną przez pustynię i spotkał bezwstydnie leniwego wielbłąda, przyglądającego się swemu odbiciu w kałuży wody.
— Mój długi, krnąbrny36 przyjacielu — przemówił dżin — co ja o tobie słyszałem? Nie chcesz pracować, chociaż ziemia i wszystko, co istnieje, jest całkiem nowe?
— Grrrb! — odparł wielbłąd.
Dżin usiadł, wsparł brodę na ręce i zaczął obmyślać wielki czar, zaś wielbłąd przyglądał się dalej własnemu odbiciu w kałuży wody.