Chyli się na ręce goły łeb, duszą łzy, pierś rozdziera łkanie.
A deszcz pluszcze, pluszcze.
A gałęzie do okien patrzą i dziwią się:
Jak dziecko płacze, jak dziecko szlocha — stary człowiek, dziwny człowiek — Miszuk-Niewidimka.
2
Ho, ho! Jaki ty pan, jaki ty pan, jaki magnat — stary, łysy Miszuk!
Magnat ty, bogacz, szczęśliwy człowiek! Swego szczęścia nie znał, o nim nie wiedział!
Przyszli dobrzy ludzie i powiedzieli, dobrzy ludzie przyszli, pocieszyli.
Dobrzy ludzie serca mają czułe — oni wiedzą: ciężko żyć z ojcowskim gniewem, z ojcowskim gniewem, co się nie odmieni, bo przywaliła go czarna, głucha ziemia.
Dobrzy ludzie myślą: ciężko wspominać w noce, kiedy stare drzewa pukają o szyby, jak się rozstawało na wieki, na odwiecznie głuche nigdy-niespotkanie z tą parą rąk ojcowskich, ciepłych, miękkich, z parą oczu, co ze ściany patrzą z portretu, a siwą, jasną głową, co w samotne noce tyle czarnych, trujących przemyślała myśli.