KUZYN
Nie. To niemożliwe. Czemu? Po co? Czy to jakaś nagła choroba? (dotyka się ciał dziewczynek) Zimne są. Wszystko skończone.
ANETA
Tylko co były ze mną na spacerze. Zdrowe i żywe. Co to jest? To jest coś niepojętego.
KUZYN
O! Ja to rozumiem. To ona — Anastazja. Teraz rozumiem to, co kiedyś mówiła. Za późno, za późno.
SCENA JEDENASTA
Z lewej strony wchodzi Widmo. Za nim Urszula z gromnicami pod pachą. Tamci cofają się na prawo. Kuzyn trzyma w objęciach Anetę.
WIDMO
Niech Urszula zapali świecę.