Mamo! Będziesz się z nami bawić? Naprawdę? Tak jak dawniej?
AMELKA
Ach! Co za szczęście! Mamusiu, jaka ty jesteś dobra!
NIBEK
do Anety
Patrz, Aneta. Czyż to nie jest szczęście — to wszystko? Dlaczego nie mogło być tak dawniej? Dlaczego wszystko się tak strasznie popsuło?
ANETA
Musisz żyć dla dzieci, wuju. Tylko dla dzieci. One są wprost cudowne, te małe.
NIBEK
Tak — to jest cud, że one istnieją. Większy nawet niż to.