— Lękasz się grzechu? — pytał gorącym szeptem.
— Kocham grzech, kocham piekło — z Tobą — z Tobą...
I obwisła mu w ramionach w oddaniu się bez woli, bez pamięci...
I mówił do niej:
— Nie wiedziałem, co to szczęście, teraz wiem.
Z Tobą poznałem szczęście i wielką, nieprzebraną rozkosz.
— Dopełniła się godzina cudu, zaśmiała się błędnym, cichym uśmiechem.
— Nigdy jeszcze nie zdołałem stopić w sobie kobiety, szeptał namiętnie — Ty jedyna krążysz w moich żyłach, gdyby74 złoty wir pyłu słonecznego.
— Godzina cudu, godzina cudu! powtarzała cicho, bijącym szeptem, bezustannie.