TADEUSZ
smutno
Czemu ty, Bronka, rzucasz się tak na mnie?
BRONKA
Ja się na ciebie nie rzucam, ale we mnie burzy się wszystko na myśl, żem była dotychczas tylko twoim pieścidełkiem, twoją towarzyszką, z którą tak miło było gawędzić w tym piekielnym, przeklętym kątku przy kominie...
TADEUSZ
Uspokój się, Bronka, uspokój. Dlaczego nie możesz słuchać spokojnie tego, co ci mówię. Przecież ja nic więcej nie chciałem powiedzieć nad to, że przy tobie znalazłem spokój i szczęście, że przy tobie zapomniałem tęsknić, boś ty wszelką moją tęsknotę zaspokoić zdołała.
BRONKA
patrzy na niego długo i chwyta go za ręce
A dlaczegoś począł tęsknić za twoją tęsknotą?