czyli zwyciężon przemocą czy zdradą;
lecz ci, podobni do owczego stada,
co stopę cudzą na kark własny kładą.
Oni zaiste nie widzą nic złego,
że biorą tego, którego chcą pana —
wszakże aż trzeba było Zamojskiego,
by precz Cesarza zgnał Maksymiliana8.
Przypisy:
1. Habt ach! — wiersz, pisany do p. Adama Chmiela [historyka sztuki, żyjącego w latach 1865–1934 — red. WL.] w lecie 1905 z Bad-Hall [uzdrowiska w Austrii — red. WL.] pod wrażeniem ewakuacji Wawelu; drukowany częściowo w warszawskim piśmie „Świat”. [W 1905 r. wojska Austriackie opuściły Wawel, w którym wcześniej stacjonowały — red. WL.] [przypis redakcyjny]
2. Habt ach! (z niem.) — baczność; uwaga! [przypis edytorski]