Krzyknęli... rozsprzęgli się.
Rozchełstana, sromem, lękiem zejmana Halszka przypadła na ziem z odzieżą, Ostap nie wiada, zestrachany, czy okoniem stanąć gotowy nie ruszył od wyrka; jeno po licu niejasne światła chodziły i pobielał niesporo...
Błażej zrazu nie odrywał oka od cudzołożnicy, jeno zapuścił w nią wejrzenie szklane bolem i krzywdą, zda się — skamieniał. Wtem przeniósł je na Ostapa: coś go poderwało z miejsca, że począł się wokoło oglądać, niby za czymś dybiąc, by cisnąć w wyrodka; lecz rychło poniechał, twarz mu krzepciej48 zziemiała, łeb powisł ku nalepie49. Borykało50 się w nim, pieniło niedobrze, coś strasznego ważył...
Z nienagła51 dźwignął ku synom ważkim miotem oblicze okrutne wolą, wzniósł w górę ręce drgające, zradlone udręką, zwęźlone ręce rataja: władny był jakiś, dostojny z tym włosem szedziwym w posoce zachodu, w sukmanie odświętnej spłomienion...
...Klątwa wam, syny wyrodne! Klątwa wam!
Ty, Boże wielki w niebie, słysz i słowa pełń!
Ty, ziemio święta, czuj i mścij!
Pomsta na was ojcowa!...
Niechaj wam łan szalejem zlega, ostem mątwi; niechaj was ugor tarnią posoczy, blekotem truje! Bezdomne włóczęgi, żebraki!...
Radości nie znajcie nijakiej, tą klątwą przeżarci do sedna, do wnątrza duszycy!...