— Nic nie wiem, nie wiem...
— Niech mi pan da słowo honoru i niech pan jutro rano przyjdzie do nas...
— Nie, tam nie przyjdę! Ja tak kocham, tak kocham...
— Ja muszę pana jutro rano widzieć. Niech pan przyjdzie... Męża nie będzie.
Znaczenie tego ostatniego zdania zrozumiała dopiero po chwili.
— Nie, nie przyjdę tam. Tutaj... — szepnął Wawelski.
— No, dobrze...
Dostrzegła, że się uspokoił, i ochłonęła sama. Szybko podała mu rękę i odeszła blada, zmieszana, zgłupiała.
Burzliwy, zacinający z dołu deszcz trzepał wśród poświstów wiatru w szyby sypialnego pokoju Świerkowskich. Dopiero świt się zaczął. Duża granatowa chmura, okrywająca pół horyzontu, wznosiła się leniwo ze wschodu i osłaniała zupełnie czyste niebo, skąd jak przez szczelinę tryskało purpurowe światło wschodu. Pani Zofia obudziła się, oparła brodę na poręczy łóżka i patrzała sennymi oczyma przez nie osłonięte okno na ten przepyszny, czerwony blask przełamujący się w niciach wody deszczowej.
— Deszcz... — ziewnęła i przytuliła twarz znowu do poduszki. Było jej w tym półśnie niesłychanie dobrze i wesoło. Chlupanie deszczu w czystej kałuży pod oknem sprawiało melodyjny, usypiający szelest; wiatr stopniowo ucichał i rozszerzała się zorza, zapowiadając pogodę.