— Musi pan!
— Dlatego, że to pani rozkazuje?
— Nie ja — to Pan Bóg rozkazuje ratować biednego żołnierza. Co sama mogłam, tom zrobiła. Teraz już nie mogę poradzić nic więcej. Gdybym mogła załatwić, to bym tu pana o to nie całowała po rękach! Pan jest doktór, a ja prosta kobieta. Do pana przyjechałam, bo to lekarza rzecz znaleźć kulę w ranie.
— Słyszał to kto takie argumenty! A jakież otrzymam honorarium? — spytał, patrząc jej zuchwale w oczy.
— Żadnego.
— A to zachęta!
— Chodźmy, panie doktorze!
— Pójdę, pod warunkiem, że sobie odbiorę honorarium i to według uznania...
Spojrzała mu w oczy mężnie i dosyć szyderczo, powtarzając swoje:
— Chodźmy, bo czas ucieka!