— Kto go ta wie? Panienka na niego woła „książę”.
— To mi tam ani śmierdzi, ani pachnie. Łobuz jaki?
— Z oczów mu złodziejstwo nie patrzy.
— Słuchaj no!... Wiesz, co ci się chcę spytać?
— No, wiem.
— Więc jak?
— Widzi mi się, że jej nie tknął.
— Gadaj, psiakrew, prawdę!
— Upilnuje to dzieuchy, skoro by się namówiły? Abo, jakby ją ciągnęło do takiego, to kto poradzi? Ale mi się widzi tak, jakby nie było nic. Przecie leży, jak pień... A ciężka jucha, jak go nieść do stodoły, nikiej ten ogier. Książę, co psy wiąże!
— Szczepan!