Et le tombeau, Seigneur, est moins triste pour moi
Que le lit d’un époux qui m’a fait cet outrage,
Qui s’est acquis sur moi ce cruel avantage,
Et, qui, me préparant un éternel ennui,
M’a fait rougir d’un feu qui n’était pas pour lui88.
Racine.
Wyobrażam sobie, iż przyszłe wieki powiedzą: oto na co się zdała monarchia89, aby wydawać tego rodzaju charaktery oraz ich wizerunki kreślone dłonią wielkich artystów.
Jednak nawet w średniowiecznych republikach znajduję cudowny przykład tej delikatności; przykład, który zda się obalać moją teorię o wpływie formy rządu na namiętności. Przytaczam go z całą uczciwością.
Chodzi o te tak wzruszające wiersze Danta:
Deh! quando tu sarai tornato al mondo,