Kwiaty

Z starych lazurów złotej zwiei¹, w tajemniczy

Najpierwszy dzień, i z wiecznych gwiazd śnieżycy cichej

Dla ziemi obcej jeszcze klęskom i dziewiczej

Oddzieliłeś, o Panie, przeczyste kielichy.

Mieczyk dziki o szyi wysmukłych łabędzi,

I płomienny laur boski dla wygnanych duchów, —

Jak serafin², co spływa z niebieskich krawędzi,

Spłoniony³ od jutrzenki⁴ różanych podmuchów...

Hiacynt i mirt, o lśnieniu ponocnych błyskawic,