I począłem znów dzwonić kluczami o szyny i dokręcać zluzowane śruby.
Pani Haneczka wzbudziła pewną sensację wśród Greków, gdyż przynosi im czasem kartofle.
— Pani Haneczka gut, extra prima82. To twoja madonna83?
— Ależ gdzie madonna! — obruszam się, tłukąc przez pomyłkę kluczem w palec — to znajoma, no, camerade, filos, compris, Greco bandito84?
— Greco niks bandito. Greco gut85 człowiek. Ale dlaczego ty nic od niej jeść? Kartofel, patatas86?
— Nie jestem głodny, mam co jeść.
— Ty niks gut, niks gut — kręci głową stary Grek, tragarz z Salonik, który zna dwanaście języków z południa — my jesteśmy głodni, wiecznie głodni, wiecznie, wiecznie...
Kościste ramiona przeciągają się. Pod oparszywiałą świerzbem i wrzodami skórą grają dziwnie wyraźnie, jakby oddzielone osobno, mięśnie, uśmiech łagodzi napięte rysy twarzy, ale czającej się gorączki w oczach nie może zagasić.
— Jak jesteście głodni, to ją poproście. Niech wam przyniesie. A teraz pracujcie, laborando, laborando87, bo nudno z wami. Idę gdzie indziej.
— A właśnie, Tadeusz, że źle zrobiłeś — rzekł, wysuwając się zza innych, stary, gruby Żyd. Oparł łopatę o ziemię i, stanąwszy nade mną, ciągnął: — Przecież i ty byłeś głodny, więc umiesz nas zrozumieć. Nic by ciebie nie kosztowało, żeby tak przyniosła z kubeł kartofli.