Wyciągam ramię z wytatuowanym numerem i jestem pewien, że z daleka nie widzi.
— Chodź bliżej.
— Nie wolno mi. Może post robić meldunek, ale ja nie jestem „biały Wańka”.
„Biały Wańka” parę dni temu wlazł na brzozę, rosnącą na linii postów, żeby naciąć gałęzi na miotły. Za miotły można dostać w obozie chleb lub zupę. Post złożył się i strzelił, kula przeszła na ukos przez pierś i wyszła tyłem przez kark. Przynieśliśmy chłopca do obozu. Odchodzę zły, ale tuż za węgłem dogania mnie Rubin.
— Tadek, cóżeś ty zrobił? I co to będzie?
— A co ma być?
— Przecież ty wszystko powiesz, że to ja... Oj, coś ty najlepszego zrobił. Jak można tak głośno krzyczeć? Ty mnie zniszczyć chcesz.
— Czego ty się boisz? U nas nie sypią.
— Ja wiem i ty wiesz, ale sicher ist sicher129. Pewne jest pewne. Ty, a może dasz te buty dla posta? On się na pewno zgodzi. Nu, ja spróbuję z nim pogadać. Niech mnie to kosztuje. Ja z nim handlowałem.
— A to świetnie, powie się i o tym.