— Tadek, ja czarno widzę przed nami. Ty daj buty, a ja z nim obgadam. To morowy chłop.
— Tylko za długo żyje. Butów nie dam, bo mi szkoda. Ale mam zegarek. Nie chodzi i ma pęknięte szkło, ale od czego ty jesteś. Zresztą, daj swój, nic cię nie kosztował.
— Oj, Tadek, Tadek...
Rubin chowa zegarek, słyszę z daleka:
— Kolejarz!
Biegnę na przełaj przez pole. Oczy kapy nabrały złowieszczego wyrazu, a w kącikach ust pojawiła się piana. Ręce, olbrzymie goryle ręce, kołyszą się miarowo, a palce nerwowo się kurczą:
— Coś handlował z Rubinem?
— Kapo przecież widział. Kapo wszystko widzi. Dałem mu zegarek.
— Coo? — Ręce powoli poczęły się podnosić ku mojemu gardłu.
Skamieniałem ze strachu. Bez najmniejszego ruchu (to dzikie zwierzę — przemknęło mi przez myśl), nie spuszczając z niego oczu, wypaliłem jednym tchem: