— Nie przejmuj się — odrzekł Kazik — daj lepiej coś do tego pasztetu.
— Pomidorów nie masz?
— Nie co dzień świętego Jana.
Odsunąłem przygotowane kanapki.
— Nie mogę jeść.
Na dworze kończą wybiórkę. Lekarz-esesman, zabrawszy liczbę i numery zapisanych, odchodzi do następnego bloku. Kazik zabiera się do odejścia.
— Idę kupić papierosów. Ale wiesz, Tadek, jesteś frajer, bo jakby mi kto kaszę wyjadł, to bym go zbił na marmoladę.
W tej chwili na krawędzi buksy140 wylazła z dołu jakaś siwa, ogromna czaszka i spojrzały na nas zażenowane, mrugające oczy. Potem ukazała się twarz Bekera, zmięta i jeszcze bardziej postarzała.
— Tadek, ja mam do ciebie prośbę.
— Gadaj — rzekłem, przechylając się ku niemu.