— Ależ, młody człowieku, przecież ja mam męża!
— On zostanie powieszony — rzekł młody komendant i popatrzył surowo w zmrużone oczy kobiety.
— Przecież pan nie zakochał się we mnie? — zapytała z niedowierzaniem Frau Elza.
— Boże broń! — krzyknął komendant więzienia i wzdrygnął się mimo woli. Frau Elza znowu uśmiechnęła się ubawiona i spojrzeniem oceniła młodego komendanta. Był to prosty chłopiec, miał poczciwe oczy i szczerą twarz.
— Nie jest pan wygłodniały erotycznie — powiedziała Frau Elza. — Czy w Ameryce...
— Byłem w Ameryce agentem teatralnym — przerwał jej młody komendant.
— Przecież bez kłopotu może pan mieć tutaj tyle dziewcząt, na ile panu starczy czekolady i papierosów.
— Chciałbym ustanowić rekord, wieczny rekord — rzekł młody komendant. Zamyślił się na chwilę i rzekł z ożywieniem: — Niektórzy zbierali trofea wojenne, ale było ich zbyt wielu, nikt się nie wyróżnił. Oglądałem obozy, ale takich też było kilka tysięcy. Sfotografowałem się z żołnierzem rosyjskim, ale takich zdjęć armia ma setki. Spałem z dziewczętami narodów wyzwolonych, ale każdy to robił. Chcę być jedynym Amerykaninem, który miał kobietę zbierającą abażury ze skóry ludzkiej.
— I żonę wisielca — dodała z ironią Frau Elza — która sama będzie niedługo wisieć.
— Nikt nie pozwoli na to, żeby ciężarna kobieta została skazana na karę śmierci — rzekł twardo młody komendant więzienia.