— Nie będziemy na siebie narzekali. Obiecuję to panu.
— Jestem tego pewien, panie dyrektorze.
— Ja jeszcze bardziej. No, niech pan zajrzy do mnie jutro wieczorem około ósmej. Zna pan mój adres?
— To jest mieszkanie świętej pamięci ojca pana dyrektora?
— Tak. I niech pan służbie nie mówi swego nazwiska. Do widzenia panu.
— Moje uszanowanie panu dyrektorowi.
Paweł Dalcz wcale nie spał tej nocy. Do świtu siedział przy biurku. O świcie z jego pokoju rozległ się hałaśliwy wrzask gramofonu, bardzo hałaśliwy, gdyż swym hałasem musiał pokryć terkotanie maszynki drukarskiej.
O ósmej wszystko było gotowe.
Wziął prawie zimną kąpiel, ubrał się i pojechał do fabryki. W ciągu pół godziny przejrzał korespondencję, wydał Holderowi dyspozycje i wewnętrznym telefonem połączył się z gabinetem Krzysztofa. Odezwał się głos jego sekretarki: „Jest chory, nie będzie dziś w fabryce”.
Paweł położył słuchawkę i poszedł rozmówić się z Jarszówną.