— Dlaczego nie mam wyjść. Tylko, niech pan powie, jakie?
Podał jej tytuły, wręczył złotówkę i czekał. Słyszał przez cienką ścianę, jak podśpiewywała sobie mocnym ostrym głosem, zabierając się do wyjścia.
— Baba oczywiście ma ochotę na wykorzystanie okazji — myślał. — Pewno z każdym partyjnym, który tu się ukrywa. Cóż, prawdziwa żona komunisty. Wspólna własność, psiakrew. A ten mąż, idjota, jest przekonany, że nikt go nie okradnie. Solidny towarzysz!... On takiemu solidnemu towarzyszowi daje schronienie, naraża się dla niego, karmi go, a ten używa mu jego żony. Oto moralność ludzka!... Świństwo.
I nagle zapytał siebie:
— Poco mam być lepszy? Świństwo?... To i dobrze, że świństwo. Właśnie tak! On dla mnie wszystko i zaufanie, i przytułek, i jedzenie, i szacunek, a ja za jego plecami najgorszą krzywdę mu zrobię. Nie bądź, durniu, frajerem.
Zerwał się i zaczął chodzić po komórce.
— Trzeba być konsekwentnym. Nie mogłem żyć jak człowiek. To będę żyć jak świnia.
Gdy jednak Kuzykowa przyniosła gazety, nie zdobył się na żaden agresywny gest.
— Dziękuję pani — powiedział, nie patrząc na nią i zabrał się do czytania.
Ona postała chwilkę i wyszła.