Urządzeniem mieszkania pana prezesa zajmował się Krzepicki, i to z taką energią, że w ciągu dwóch tygodni wszystko było wykończone i Nikodem przeprowadził się z hotelu na Wspólną.
Nazajutrz wyjechał do Koborowa, by zabrać rzeczy i rozmówić się z Kunickim.
Była to niedziela, a że zapomniał zadepeszować po konie, musiał iść pieszo. Odległość nie przekraczała dwóch kilometrów, a że ranek był piękny, przechadzka ta Dyzmie sprawiła nawet przyjemność.
W pobliżu tartaku spotkał starszego majstra z papierni, który z szacunkiem ukłonił się Dyzmie. Dyzma przystanął i zapytał:
— Cóż tu u was słychać w Koborowie?
— Dzięki Bogu, nic nowego, proszę pana administratora.
— Nie jestem już administratorem, tylko prezesem banku. To nie czytaliście tego w gazecie?
— Czytaliśmy, a jakże, że nas taki zaszczyt spotkał.
— No więc? Więc mówi się do mnie „panie prezesie”. Rozumiecie?
— Rozumiem, panie prezesie.