Mówiono po niemiecku. Książę podniósł pod niebiosa geniusz gospodarczy Dyzmy i raz po raz nazywał go Napoleonem ekonomicznym, na co dyplomata uprzejmie kiwał głową, a hrabia Koniecpolski przytakiwał żarliwie.
Nagle z kanapy powstała wysoka i niezwykle szczupła dama. Książę przerwał swój wywód i wziął Dyzmę pod rękę.
— Pozwoli prezes, że go przedstawię mojej żonie. Od dawna pragnęła pana poznać.
Wyprowadził go na spotkanie chudej damy mogącej liczyć równie dobrze lat dwadzieścia pięć, jak i czterdzieści. Uśmiechnęła się już z daleka i nim książę zdążył wymienić nazwisko Nikodema, zawołała:
— Ależ wiem, wiem, już mi powiedziano. Witam pana, prezesie. Jakże się cieszę, że nareszcie mam możność podania ręki człowiekowi, który uratował egzystencję rdzenia narodu, jakim jest ziemiaństwo321.
Wyciągnęła ku Dyzmie szeroką brzydką rękę z małym skromnym pierścionkiem.
— Rolnictwo, rolnictwo — lekko poprawił książę.
— Czyż to nie synonim? — uśmiechnęła się księżna do Nikodema.
— Przepraszam państwa — skłonił się jej mąż — ale mam obowiązki gospodarza.
— Czy zechce pan być przedstawiony hrabinie Koniecpolskiej? To pańska wielbicielka. Chociaż wychowała się w Wiedniu i bardzo źle mówi po polsku, żywo się interesuje naszymi sprawami. À propos322, woli pan mówić po niemiecku czy angielsku?