— Bardzo bogato — odparł po prostu Dyzma.
Na twarz blondynki buchnęły rumieńce. W oczach odbiła się niewymowna przykrość.
— To, proszę pana, gust mojego męża.
— Che, che, che — zaśmiał się Kunicki — mówiłem to już panu Nikodemowi. A niech pan sobie wyobrazi, że Nina pierwszą scenę małżeńską, che, che, che, właśnie o to mi zrobiła, gdyśmy przyjechali po ślubie do Koborowa. Oto jest wdzięczność niewieścia. Ja tu, panie, na głowie stawałem, żeby mojej pani usłać gniazdko, a ona jeszcze mi scenę zrobiła. I niech pan sobie wyobrazi...
— Przestań, proszę — przerwała pani Nina.
— Nie rozumiem cię, papo — dodała szatynka — po co nudzisz pana Dyzmę opowiadaniem o rzeczach, które w dodatku sprawiają przykrość Ninie.
— Ależ ja nic nie mówię, nic nie mówię, kochanie. Zresztą zaraz was uwolnimy od naszego towarzystwa; bo muszę panu Nikodemowi pokazać Koborowo. Powiadam panu...
— Może pan Dyzma jest zmęczony — wtrąciła pani Nina.
— Broń Boże — zaprzeczył Nikodem.
— No, widzisz, no, widzisz — zaszeplenił zadowolony Kunicki. — Nas, ludzi interesu, aż korci, żeby wszystko pożyteczne, wszystko istotne i jedynie ważne zaraz poznać.