Tymczasem zbliżały się żniwa i nad państwem zawisła znowu klęska urodzaju.
Nikodem czytał dzienniki kręcił głową:
— Cholera! Co to z tego może wyjść?...
Rozdział dwudziesty trzeci
Od dawna w Koborowie nie obchodzono dożynek tak hucznie jak tego roku.
Nowy dziedzic miał szeroką rękę i lubił zabawić się. Gości zjechało się mnóstwo. Pierwsza przybyła pani Przełęska z niezliczonym taborem kufrów, tegoż wieczora przyjechał pułkownik Wareda i obie hrabianki Czarskie. Nazajutrz oba samochody koborowskie i dwa powozy czynne były przez cały dzień.
Przyjechał wojewoda Szejmont z żoną i synem, starosta Ciszko, ministrowa Jaszuńska, baronostwo Rehlfowie, Uszycki z siostrą, komendant okręgu korpusowego generał Czakowicz z dwoma adiutantami, Ulanicki, Holszycki, ordynatowa Korzecka i kilkanaście osób z okolicy.
Pałac zaroił się gośćmi, napełnił się gwarem i ruchem.
Nina była uszczęśliwiona. Tak lubiła życie towarzyskie. Od tygodnia wraz z Krzepickim opracowywała program rozrywek, wycieczek i zabaw, zajmowała się lustracją535 zapasów i piwnic, uzupełnianiem sztabu służby, przygotowaniem pokojów gościnnych i milionem innych spraw, wynikających z konieczności godnego przyjęcia krewnych, znajomych i przyjaciół.
Żorż był zelektryzowany. Kręcił się wśród gości, bawił panie, pokazywał panom stajnie i w ogóle starał się reprezentować. Poczuł się znowu wielkim panem i niemal zapomniał, że to nie on jest właścicielem Koborowa. Goście, dyskretnie uprzedzeni przez Krzepickiego i przez panią Przełęską o jego chorobie umysłowej, byli dlań pobłażliwi i nie przeczyli mu w niczym.