Pacjent w uśmiechu odsłonił spróchniałe zęby.
— Przedstawił nas sobie mistrz ceremonii na przyjęciu u księżnej Montecuculi.
Profesor zaśmiał się.
— Naturalnie, poznaję też pański głos i sposób mówienia.
— To nietrudno, mon cher3. Mam zwyczaj zmieniać głos tylko jeden raz w życiu. W okresie pacholęcej mutacji. Co zaś dotyczy sposobu mówienia, nie przestaję nigdy być wytworny.
Profesor przysunął sobie krzesło i usiadł.
— A jednak musiało to być dawno, bardzo dawno — powiedział w zamyśleniu.
Jemioł przymknął oczy.
— Gdybym się jeszcze umiał dziwić czemukolwiek na tym świecie, to bym się dziwił, że nie spotykamy się właśnie na tamtym. Cóż za zbieg okoliczności! Dobrodzieja, o ile mnie pamięć nie myli, wiele lat temu pozbawiono możności kontynuowania doczesnego żywota i wyprawiono ad patres4. Mnie kilku serdecznych przyjaciół wyekspediowało w tymże kierunku niedawno. I oto spotykamy się w ciepłym szpitalu. Pan jest doktorem?
— Tak — potwierdził Wilczur. — Operowałem pana. Był pan nieludzko pokrajany.