Prokurator Alicja Horn

by Tadeusz Dołęga-Mostowicz

Służba witała mecenasa Łęczyckiego jak starego znajomego. Lożę, oczywiście, zarezerwowano i to całe szczęście, bo już teraz nie ma ani jednej wolnej.

Orkiestra murzyńska w białych smokingach grała bostona⁹⁸.

Loża była tak osłonięta, że z sali, położonej o trzy prawie metry niżej, niepodobna było do niej zajrzeć. Natomiast Alicja widziała wszystko. Urządzenie sali przypominało okrągły podwórzec hiszpańskiego pałacu, loże — okratowany balkon, porośnięty winem. Służba w strojach argentyńskich kowbojów uwijała się z brzękiem ostróg między niskimi masywnymi stolikami.

Publiczności było jeszcze niewiele, lecz wciąż jej przybywało.

— No, jak się pani podoba ta buda? — zacierał ręce Łęczycki.

— Owszem, bardzo tu miło.

Podano moc⁹⁹ zimnych przekąsek, koniak, wermut i czerwone wino.

— Gorącej kuchni tu nie prowadzą — objaśnił mecenas — głównie ze względu na zapach potraw, ale pomimo to bywa w „Argentynie” gorąco.

Wyjrzał na salę i dodał:

— O, niech pani zobaczy: w tej loży nad fontanną teraz nie ma nikogo, ale koło pierwszej zjawi się Powiniecki. Nie było jeszcze wypadku, by nie wywołał awantury...