z nizin umarłego stepu —
wznosząca się śnieżną Allelują w nieprzejrzane Milczenia Wiecznych Przeznaczeń.
*
Po kilkumiesięcznym wypełnianiu Magicznego Złotego Orędzia, chciał oddać się duchowemu przeżyciu grozy toczących się walk na Wschodzie, a nie mogąc doczekać Maga Litwora w cieśninach, gdzie unieśmiertelniał ród ludzki Prometeusz, wyruszył wczesną jesienią nad Amur, gdzie znajdowały się wówczas wojska rosyjskie.
Mówią złośliwi, że Kuropatkin445 przegrał, mając w Ariamanie przeciwnika w bitwie pod Mugdenem.
Dalsze dzieje Ariamana trzeba byłoby wyśledzić z biuletynów wojennych, my jednak, kronikarz Turowego Rogu, zajmujemy się tylko tatrzańską stroną życia naszych bohaterów.
I otóż, kiedy zimą wrócił w Tatry Ariaman z przestrzeloną ręką, zmiana nastąpiła w jego duszy.
Świat mu wydawał się jakby olbrzymia mroczna rzeka, pełna wodospadów.
Ta rzeka — to nieubłagane kosmiczne prawo.
W rzece, niby lipowy kwiat, niby jętki motyle, płyną i toną ludzkie egzystencje i nie tylko ludzkie, wszystko co istnieje!