Późną już nocą podpłynął pod zamek i z trudem wylądował na wspienionych, dziko ryczących falach u brzegu.
Zmęczony nieco i w gorączce piął się po upłazach skalistych, otaczających wieńcem lesistą zamkową górę.
W Ariamanie tętniła wrodzona mu energia.
Teraz weźmie cały umysł Zolimy, wstrząśnie nim i postawi jak pochodnię, wyżej niż był nawet on sam. Czuł w sobie tak olbrzymią potęgę uczucia i woli, że mógł tym obdzielić i wyzwolenie Polski i wyzwolenie życia Zolimy z satanizmu.
Myśląc to, zatrzymał się — bo mu się zdało, że jakaś dziwna roślina owinęła mu serce i nie puszcza.
On tę roślinę rwał i szarpał z korzeniami, chcąc iść dalej.
Na rozerwanych łodygach świeciła jego krew z serca.
Wszakże tak strasznie miłował chatę swą, lecz jednocześnie tak cierpiał tam!
A trzeba być szczęśliwym! to małoduszne, mając do wyboru Księżniczkę Morza z jej demonizmem —
zostać przy swej tęsknej, spoglądającej w mistyczną dal, chacie!