Nagle zatrzymał się, serce mu przestawało bić.
Miał wrażenie, że coś niewymownie podłego owinęło mu Wielki ołtarz — nawet nie żmija — lecz płaz inny — nic, nic zwierzęcego — abstrakcja — cień —
tak, to lęk...
Lęk złowrogi, że się coś może stać, czego nie widziały gwiazdy — —
Wicher wył — drzewa skrzypiały lub, kołysząc się, tworzyły szum potężnego morza.
I mówił sobie:
wszakże mam teraz dopiero skarby, uczucia i możność postawić drabinę i na słońce iść zagasłe, i je zapalić!
Mówiąc to, deptał jakieś podstępne, pełznące łzy.
Już był blisko domu. Paliły się tam złowieszcze światła.
Zapukał. Nie odpowiedziano mu. Serce mu zabiło gwałtowniej, wyrwawszy się naraz jak zwierzę z ciemnej klatki. Rozwarł drzwi.