Zaczął się przyglądać wotom zatopionych okrętów i zauważył, iż one musiały tonąć zawsze od braku równowagi między Ziemią a Duszą, dzięki której większość marzeń kończyła się na gestach. Ziemia i Dusza polska były to dwie rozbieżne, których punkt spotkania następował w miejscu Niemożebności, w Dolinie Absurdu.
Uczynił sobie ślub, że jeśli wyjdzie wolny — całą swoją moc włoży już tylko w realizujący się teraz lub w przyszłości czyn.
Lecz nic — nic prócz pełgania lampy.
Fizyczny ucisk stał się tym nieznośny, że wprowadzał karykaturalny nastrój duszy — kościół wydał się mu pełnym istot nierealnych, a zaprzeczających istnieniu czegośkolwiek wyższego; monstrualna wiedźma na ołtarzu wirowała na jednej nodze, czyniąc swe zawrotne pas675 na każdym wysterku rzeźby —
I nic — — czarna, fałdzista, miękka zasłona przed oczyma.
Huczący młot krwi w skroniach.
Zbudził go strach, raczej niezmierne obrzydzenie.
Stał przed nim w białej, pontyfikalnej szacie Mangro. Sunął w cichych, aksamitnych pantoflach.
Usiadł na fotelu.
Patrzył w Ariamana — wytworny, woniejący, czysty. Zapalił papierosa. Znów patrzył.