a prowadzi mię — wiekuistny żal.
Msza żałobna
Idę nad brzegiem zamarzłego morza
[o Matko Święta, zmiłuj się nad nami] —
wydęte — głuche — lodowe bezdroża
[o Matko Święta, zmiłuj się nad nami] —
z czarnych rozpadlin wylatuje śnieg —
i z dzikim świstem uderza na brzeg.
Tu skały groźne — tam oślizgłe jary —
kłębią się — wyją — na powietrzu mary;