Strach

by Tadeusz Miciński

w wyschłych piszczelach rąk

dźwiga młot —

i podnosi z wolna —

jak nakręcona figura woskowa —

zaś opuszcza nagle z potęgą —

w straszne zębate kowadło,

na którym się wzdryga

rozkrwawiona hostia⁵.

Ona oddycha, jak serce —

ona się przyczaja w sobie — i kurczy —