A kto cnoty nie umie, I w największym rozumie
Głupi, trzeba go ćwiczyć7, Bo trzech nie umie zliczyć.
Dobra piękna wymowa, Gdzie cnota kładzie słowa;
Dobry żywot, kto żywie8 Na tym świecie cnotliwie
I kto się w cnotę robi, Na wieki się ozdobi.
Przypisy:
1. Pieśń — Pieśń naśladuje ulubiony ówcześnie wzór tzw. „kozaczka duchownego”. [Mowa tu o pochodzących z początku XVII w. Kozaczku Duchownym na dwa Chory, Anyelski y Diabelski i Pieśni o Kozaczku Duchownym, które same również zostały zainspirowane formą innego utworu: Pieśni o Kozaku i Kulinie. Kozaczki mają formę dialogu, stąd specyficzna budowa i wyraźny, podkreślony wielkimi literami i interpunkcją, podział wersów na pół w Pieśni Wacława Potockiego. — red. WL.] [przypis redakcyjny]
2. z ziemie (starop. forma D. lp r.ż.) — z ziemi. [przypis edytorski]
3. wytchnieć (daw.) — odechce ci się. [przypis redakcyjny]
4. w cię (starop. forma Msc. lp) — w tobie. [przypis edytorski]