Bo odtąd jako buje88 białopióry orzeł
Pod znaki zbawiennego krzyża upokorzył,
Odziawszy skroń szczęśliwej wiktoryej bobki89,
Pisał pamiętne durnym sąsiadom nagrobki
I takiemiż przewiwszy złote wieńce zioły,
Bogu święcone niemi ozdabiał kościoły,
Skoro mu w Mieczysławie90 z oczu spadła łuska,
Skoro z Jagiełłem mitra91 litewska i ruska
(Wraz z nim z błędów pogańskich ten naród wyzuty)