Sam namiot, między sobą, twój widząc rozpięty,
Dosyć będą przynuki826 mieli i ponęty
Do czynu Marsowego: bo skąd wszytkie wiszą,
Tym też wszyscy nadzieje obumarłe wskrzeszą,
Śmierć się w żywot obraca; połowicę bólu
Tracą rany przy swoim otrzymane królu,
Więc proszą i po stokroć, aby w tym teatrze
Wiecznej swej sławy stanął, nim poganin natrze;
Nim Mahomet niewdzięcznym hałła zabrzmi echem
Po ziemi, która świeżo kwitnęła pod Lechem.