Psalm XV
Ut quid Deus repulisti in finem1.
Psalm 732
Lament kościoła bożego na imwazją3 turecką
Przecz4 żeś nas Boże odrzucił do końca? Rozgniewała się zapalczywość Twoja na owce pastwiska Twego.
Aleć trudno pytać, czemuś odrzucił? Złości bowiem nasze uczyniły rozdział między Tobą, a pycha nasza jako silny wiatr rozdęła ogień gniewu Twojego.
Wytrzymawałeś5, groziłeś, i napominałeś; aż widząc zatwardziałość upornych6, siedmiorakie plagi jak na Egipt spuściłeś.
Zrebelizowana czerń7 zesromociła8 nas, a dzicy Geloni9 zabierali plon z obfitej Roksolanii10 naszej.
Wdarł się aż do serca zamorczyk11, a od Hiperboru12 trzech liter Pan wydarł nam Antemurał północny.
Naprzykrzył się zza Tatrów wicher, aleć domowe zawieruchy czy nie byłyż karzącym nieprawości biczykiem?