Psalm XXX
Ecce quam bonum et quam jucundum1.
Psalm 1322
Cesarza jego mości z królem jego mością polskim powitanie
Oto jak dobra i jako wdzięczna rzecz jest mieszkać braci społem.
Któraż fortuna, by3 najobfitsza, tak ucieszy, jako poufały przyjaciel, w szczęściu przytomny, w przygodzie nieodstępny.
Któreż tak zamożyste4 bogactwa, jako wierny towarzysz? Z którego w pomyślnem powodzeniu ozdoba, a w przeciwnem ratunek.
Nie sobie bowiem, nie sobie samemu, ale bliźniemu gwoli5 Pan Bóg człowieka stworzył.
I dał mu ręce, aby jedna drugiej pomocna była; uczynił mu nogi, aby, gdy się jedna pośliznie, wspierając się na drugiej, mógł upadku uchronić.
A kiedyż słuszniej ręka rękę ratować albo raczej ręka głowę w niebezpieczeństwie założyć6 mogła, jak teraz, kiedy żarłok państw, Turczyn, wszystkie siły na pochłonienie7 ostatka ruszył Europy.