Psalm XXXV
In Te Domine speravi, non confundar in aeternum1.
Psalm 302
Testament katolicki
W Tobie Panie ufałem zawsze; niechże nie będę zawstydzony na wieki; podług sprawiedliwości Twojej wybaw mię.
A wybaw, miarkując sprawiedliwość z litością, dobry Panie, któryś chciał bóstwo Twoje z naturą ludzką pojednoczyć niesłychanym sposobem.
Nakłoń ucha do supliki3 żebrzącego, a pospiesz się, abyś ratował w straszliwym momencie, od którego zawisła4 wieczność.
Bądź mi Bogiem obrońcą przy skończeniu, któryś mi Bogiem stwórcą pierwszego początku mego.
Teraz zwłaszcza, kiedy już ostatnia godzina na zegarku docieka5, a nachylony wiek każe zjeżdżać z pola pielgrzymowania tego.
Termin6 bez eksepcji7, nieprzeskoczony salt8, niezłomane prawo: że kto się rodzi, umierać musi.