— Rozumiem po prostu — rzekł z dziwacznym nieco uśmiechem. — Córka szlachetnego Szeligi w grajku od Fary zakochana!
Kobieta rzuciła się gwałtownie, poruszeniem tym połowę twarzy odkrywając. Młodzieniec dojrzał przy tej okazji, że była świeża i urodziwa, jeno śladami ospy tu i owdzie naznaczona.
— Kłamstwo to jest! — wykrzyknęła. — Kłamstwo i kalumnia! Krewniaczką Basi jestem i powiernicą, wiem przeto, co ma w sercu. O Włocha tyle stoi, co o łątkę119 z jasełek!
— Ale lutni jego lubi słuchać... Ale przed serenadą do alkierza nie ucieka...
— To i cóż! Ja lubię organy u Augustianów, a organista dla mnie niczym!
Szczerba argument ten pokonał. Zamilkł i w milczeniu wąsy jął nastrzępiać. Nagle uczuł między żebrami ból dojmujący. Syknął i ręką za bok się chwycił.
— Przeklętnik! — zamruczał. — Cal głębiej, a serca by sięgnął. A i bez tego krew mógł był wytoczyć. Cóż to jest jednak? Bandaż?
Dopiero teraz pod palcami poczuł, że ma kaftan przecięty i ranę obandażowaną.
— A! — westchnął i wzrok w licach kobiety zatopił.
Oczy jego najpierw dziwiły się i pytały, następnie wzruszeniem i miłością zabłysły.