— Ale tyle miesięcy zamknięcia! Ale sromota okrutna!
— O wa! Z wina to przecie poszło, nie z charakteru. Z wina i z prędkości. A te miesiące to i cóż? Przelecą jak z bicza trzasł!
— Co ja tu będę robił! — biadał więzień, głową jak talmudzista kiwając.
— Krzywdy panisko nie dozna. Ja w tym i starosta. Wżdy to kum waszmościnego rodzica — pan dobry dla swojaków, a dla miemców jeno kat. Już on i tym waszmościnym muzykantom zalał sadła za skórę!
— Włochom?
— Tak, miemcom. Zamknął ich do takiej dziury, gdzie jeno nietopyrz wytrwa. Niby to z tej racji, że lepsze izby zajęte. Lamentują też, psiawiary, oj, lamentują, aż się na całą okoliczność rozlega...
Jur słuchał tego z widocznym ukontentowaniem.
— Ale im nic nie będzie... — westchnął. — Napadnięci są, nie napastnicy. Upiecze im się z pewnością.
— Pewności to tu jeszcze nie ma.
— Marszałek osądzi ich łaskawie. Przecie Włoch to z duszy i z odzieży!