229. gwoli (daw.) — z powodu. [przypis edytorski]
230. zbijać z terminu — zbijać z tropu. [przypis edytorski]
231. dukt — droga leśna; dziś popr. lm: dukty. [przypis edytorski]
232. wyforować (daw.) — wyrzucić. [przypis edytorski]
233. instancja (daw., z łac.) — wstawiennictwo, poparcie. [przypis edytorski]
234. fryszt (daw., z niem.) — odłożenie sprawy, zawieszenie broni. [przypis edytorski]
235. ażali a. azali (daw.) — czy, czyż. [przypis edytorski]
236. poszept (daw.) — podszept, namowa. [przypis edytorski]
237. powolność (daw.) — uległość, poddawanie się cudzej woli. [przypis edytorski]
238. Publikola, właśc. Publius Valerius Publicola (zm. 503 p.n.e.) — rzymski arystokrata, polityk i dowódca, uważany za jednego z ojców założycieli republiki; jeden z przywódców powstania przeciwko Tarkwiniuszom, pierwszy konsul republiki (w 509 p.n.e., razem z Lucjuszem Juniuszem Brutusem); urząd konsula pełnił łącznie czterokrotnie; swoim oddaniem sprawie ludu zyskał sobie przydomek Publicola (Przyjaciel ludu). [przypis edytorski]