DON PEDRO
Tak właśnie postępuje, bo się boi Boga, choć często swawolnym żartem wątpić o tym pozwala. Ale wracając do rzeczy, ubolewam nad losem twojej synowicy. Mamyż pójść do Benedyka i powiedzieć mu jej miłości?
KLAUDIO
Nigdy, nigdy, mój książę; niech czas i dobra rada miłość jej zużyją.
LEONATO
To być nie może; wprzódy serce się jej zużyje.
DON PEDRO
Wysłuchajmy wprzódy, co nam nowego córka twoja powie; niech czas zapał ten ostudzi. Kocham serdecznie Benedyka i pragnąłbym, żeby skromnie sam się ocenił i dostrzegł, jak jest niegodny tak dobrej żony.
LEONATO
Racz, książę, wejść do sali, obiad już gotowy.