Daje przywilej, byś z życiem stąd uszedł.
Wdzięcznym bądź za to więcej niż za wszystkie,
Wszystkie — zbyt liczne — łaski, com zlał189 na cię.
Lecz jeśli będziesz ociągał się dłużej
W mym państwie, niźli czasu na to trzeba,
By mój dwór w rączym pośpiechu opuścić,
Gniew mój, przez Boga! przekroczy o wiele
Mą dawną miłość ku córce i tobie.
Walencjo rzuca się do jego stóp.
Precz! słuchać nie chcę twych próżnych wymówek,