Zgięte kolana, westchnienia żałosne,
Głębokie jęki, ni łzy srebrnopłynne
Zdołały wzruszyć nieczułego ojca.
Umrze Walencjo, jeśli da się schwytać.
Przy tym jej prośby tak go rozjątrzyły,
Gdy o twój powrót błagała pokornie,
Że do ścisłego więzienia ją wtrącił,
Gorzko jej grożąc, że zeń już nie wyjdzie.
WALENCJO
Dość, chyba słowo następne, co rzekniesz,