Przed którym, mimo duszy ludzkiej płaczu,
Wciąż swój zamykasz niegościnny próg!
XVII
Przechodniu!
Przestrzeń wieczności jest pusta;
Siedmiu Tajemnic orszaki
Na wieki nieme są w sobie...
— Mówimy zmarłe już usta —
A tylko śpiewne twe ptaki,
Jedne śpiewają nam w grobie...