Związała w jedno najświętsza osnowa:
Dźwięk zespolonej miłości i cześci141.
Lecz gdzie krom142 smutku Bóg radość nadarza?
Życie tych uczuć amalgamat143 ścisły...
Gdy wkoło pani natłok się pomnaża,
Trącon znienacka młodzieńczyk kotlarza
Stoczył się z brzegu we wrzący nurt Wisły —
I grób ruchomy zasklepił swe brody...
Pani krzyknęła: „O! kto w Boga wierzy!”
I wnet co było ze dworskiej młodzieży