Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

Część czwarta. Lato

I

I tak się ano było zmarło Maciejowi Borynie.

Zaś w chałupie zaspali ździebko¹ z powodu niedzieli, jaże² dopiero Łapa przebudził ich szczekaniem, bo tak ujadał, tak wył, tak ciskał się do drzwi, a kiej³ mu otworzyli, tak szarpał za przyodziewy⁴ i wylatywał, obzierając się⁵, czy za nim lecą, że Hankę jakby cosik⁶ tknęło.

— Wyjrzyj no, Józka, czego ten pies chce.

Poleciała za nim w dobrej myśle, swywoląc⁷ po drodze.

Doprowadził ją do ojcowego trupa.

Wrzask ci straszny podniosła; zbiegli się wnet wszyscy na pole do starego, ale już całkiem widział się być zeskrzytwiałym⁸. Leżał na twarzy, jak był padł w skonania czasie, a rozkrzyżowany kieby⁹ w tym ostatnim dusznym i gorącym pacierzu.

Zniesiono go do chałupy, probując jeszcze ratować.

Ale na darmo poszły starunki¹⁰, próżne już były wszelakie pomoce i zabiegi — trup ci to był jeno¹¹, zimny trup człowieczy.