Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

— W Modlicy zaś wyschła do cna, musiały sadzić na nowo.

Poredzały³¹³ dziabiąc motyczkami ziemię i kopiasto obsypując grzędy, galancie³¹⁴ wyrosłe, ale i sielnie³¹⁵ zachwaszczone, mlecze bowiem szły w kolano³¹⁶, a kacze ziela i nawet osty puszczały się gęsto kiej³¹⁷ las.

— Czego człowiek nie sieje ni potrzebuje, to się bujnie rodzi — zauważyła któraś otrzepując ze ziemi jakiś chwast wyrwany.

— Jak każde złe! Grzechu ano nikt nie posiewa, a pełno go na świecie.

— Bo plenny! Moiściewy! póki grzechu, póty i człowieka. Przeciech³¹⁸ powiadają: bez grzechu nie byłoby śmiechu, albo to: kiejby³¹⁹ nie grzech, to by człowiek dawno zdechł! Potrzebny musi być na coś, jako i ten chwast, bo oba stworzył Pan Jezus! — prawiła po swojemu Jagustynka.

— Pan Jezus by ta stworzył złe! Juści! Człowiek to jak ta świnia, wszyćko musi swoim ryjem pomarać! — rzekła surowo Hanka, iż pomilkły.

Słońce już się było wyniesło³²⁰ galancie³²¹ i mgły opadły do znaku³²², kiej³²³ dopiero ode wsi zaczęły nadchodzić kobiety.

— Robotnice! Czekają, aż im rosa przeschnie, żeby se nie zamoczyć kulasów³²⁴ — szydziła Hanka.

— Nie każdy tak łasy na robotę jako wy!

— Bo nie każdy tak musi harować, nie każdy! — westchnęła ciężko.