Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

— A cóż, trzymały me⁵³⁷ i trzymały kiej⁵³⁸ wilki! Ani sposób było się wydrzeć!

Zasiedli na przyźbie w cieniu, jeden Rocho siedział pod oknem we świetle, lejącym się szeroką smugą aż w sad.

Wieczór był cichy, nagrzany i sielnie⁵³⁹ rozgwiaździony⁵⁴⁰, skroś drzew błyskały światełka chałup, staw mruczał niekiedy jakby wzdychając, a wszędy⁵⁴¹ pod ścianami przechładzali się ludzie.

Antek rozpytywał się o różnoście⁵⁴², gdy Rocho mu przerwał:

— Wiecie, naczelnik zapowiedział, że za dwa tygodnie mają się zebrać Lipce i uchwalić na szkołę!

— Co nam do tego, niech se ojcowie radzą! — wyrwał się Płoszka, ale Grzela wsiadł na niego:

— Łacno zwalać na ojców, a samemu wylegiwać się do góry pępem! Bez to, co żadnemu z młodych nie chce się głowy niczym poturbować, to się tak dobrze we wsi dzieje.

— Odpiszą mi gront, to się kłopotał będę.

Zaczęli się o to mocno sprzeczać, aż wtrącił się Antek:

— Nie ma co, szkoła w Lipcach potrzebna, jeno na taką naczelnikową nie powinno się uchwalać ani grosika.